法语

མདོ་ལས།དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཐོག་མར་དགེ་བ།བར་དུ་དགེ་བ།ཐ་མར་དགེ་བ།དོན་བཟང་པོ།ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ།མ་འདྲེས་པ།ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ།ཡོངས་སུ་དག་པ།ཡོངས་སུ་བྱང་བ།ཞེས་གསུངས། 佛经： 正法者，初善、中善、后善。义妙、文巧。纯一、圆满、清净、鲜白。

རྗེ་ཞབས་དཀར་པས།བཟོད་པ་ཚིག་ངན་བྱུང་དུས་སྒོམས།།སྦྱིན་པ་ཟས་ནོར་ཡོད་དུས་ཐོངས།།ཕྱག་སྐོར་སྒྱུ་ལུས་བདེ་དུས་ཀྱིས།།གདམས་ངག་བློ་རིག་གསལ་དུས་སྒོམས།།ཞེས་གསུངས། 夏嘎巴尊者： 出现恶语时，应该修安忍；具足财富时，应该做布施；身康体健时，应该转绕礼拜；精力旺盛时，应该精进修行。

སྤྱོད་འཇུག་ལས།ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའ་གནས་པ་དང་།།འགྲོ་བ་སྲིད་གནས་གྱུར་པ།།དེ་སྲིད་བདག་ནི་གནས་གྱུར་ནས།།འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་ཤོག།ཅེས་གསུངས། 《入行论》： 乃至有虚空，以及众生住，愿吾住世间，尽除众生苦。

རྗེ་ཙོང་ཁ་པས།རིགས་ལམ་ཕྲ་མོ་འབྱེད་པའི་རྣམ་དཔྱོད་དང་།།གཞུང་ལུགས་གདམས་པར་ཤར་བའི་ཉམས་ལེན་དང་།།ཚིག་སྦྱོར་ཚུལ་ལ་མཁས་པའི་ངག་གི་དཔལ།།ས་སྟེང་འདི་རིན་ཆེན་རྣམ་གསུམ་སྣང་།།ཞེས་གསུངས། 宗喀巴大师： 辨别细微理性之智慧，诸论转为教言之修行，精通言辞诀窍之辩才，于此世间乃为三珍宝。

རྫ་དཔལ་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེས།ཅི་ནས་རང་གི་སེམས་ལ་མི་ཕན་པའི།།ཆོས་དེ་ཁ་ཆོས་ཡིན་གྱི་དོན་ཆོས་མིན།།རང་གི་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་མི་འདུག་ན།།ལོ་བརྒྱ་མཚམས་བསྒྲུབ་བྱས་ཀྱང་ངལ་བའི་རྒྱུ།།ཞེས་གསུངས། 华智仁波切： 对心不利的法，只是口头的法，不是真正的法。如果心没有改变，闭关百年也徒劳无益。

དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས།མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པར་གནོད།།གང་ལ་གནོད་ཡོད་དེ་བདེ་མིན།།དེ་ཕྱིེར་གང་ཞིག་མིརྟག་པ།།དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན།།ཞེས་གསུངས། 《四百论》： 无常定有损，有损则非乐，故说凡无常，一切皆是苦。

མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེས།ན་ཚོད་མ་སྨིན་པ་དང་ནི།།ས་རྒྱ་ཆུང་ངུའི་རང་མཐོང་གིས།།སྐྱེ་བོ་རང་གིས་སྔར་བྱས་ལ།།རང་ཉིད་ཁྲེལ་བ་མང་དུ་འོང་།།ཞེས་གསུངས 麦彭仁波切： 或由年龄未成熟，或是孤陋寡闻者，自己往昔所做事，亦有众多自所笑。

རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པའི་མདོ་ལས།དུས་ཀྱི་ཉེན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་འགྲོ་འགྱུར་ན།།ལོངས་སྤྱོད་མཛའ་དང་བཤེས་རྣམས་རྗེས་མི་འབྲང་།།སྐྱེས་བུ་དག་ནི་གང་ནས་གར་འའགྲོ་ཡང་།།ལས་ནི་གྲིབ་མ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང་།།ཞེས་གསུངས། 《教王经》： 国王趋入死亡时，受用亲友不随身，士夫无论至何处，业如身影紧随后。

བཤེས་སྤྲིང་ལས།གང་ཞིག་སྔོན་ཆད་བག་མེད་གྱུར་པ་ལ།།ཕྱི་ནས་བག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ་ཡང་།།ཟླ་བ་སྤྲིན་བྲལ་ལྟ་བུར་རྣམ་མཛེས་ཏེ།།དགའ་བོ་སོར་ཕྲེང་མཐོང་ལྡན་བདེ་བྱེད་བཞིན།།ཞེས་གསུངས། 《亲友书》： 何者昔日极放逸，尔后行为倍谨慎，如月离云极绚丽，难陀指鬘见乐同。

རྫ་དཔལ་སྤྲུལ་ཚང་གིས།སྐྱིད་ན་མི་དགའ་སྡིག་ན་དགའ།།སྐྱིད་ན་ཉོན་མོངས་དུག་ལྔ་འབར།།སྡིག་ན་སྔོན་བསགས་ལས་ངན་འཛད།།སྡིག་བསྔལ་བླ་མའི་ཐུགས་རྗེ་ཡིན།།ཞེས་གསུངས། 华智仁波切： 快乐不如受痛苦，快乐令五毒炽盛，痛苦令罪业消弥，痛苦乃上师恩赐。

དཔལ་ལྡན་མར་མེ་མཛད་གྱིས།མང་པོའི་ནང་དུ་ངག་ལ་བརྟག།གཅིག་པུར་འདུག་ཚེ་སེམས་ལ་བརྟག།ཞེས་གསུངས། 阿底峡尊者： 众人中要观察自己的语言，独处时要观察自己的心。

ལེགས་བཤད་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས།འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པ།།སྒྱུ་མ་ཆུ་ནང་ཟླ་བ་ལྟར།།བདེན་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་གོམས་པས།།ཉེས་བརྒྱའི་རྩ་བ་དྲུང་ནས་འབྱིན།།ཞེས་གསུངས། 《善说宝鬘论》： 通达轮回与涅槃一切法如幻、如水月，现而无实，并对此进行修持，则可根除百恶之患。

ཞི་བ་ལྷས།གང་གི་ཆོས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མཆོག།སེམས་ཀྱི་གསང་འདི་མ་ཤེས་ན།།བདེ་ཐོབ་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་འདོད་ཀྱང་།།དེ་དག་དོན་མེད་གྱི་ནར་འཁྱམས།།ཞེས་གསུངས། 寂天菩萨： 若不知此心，奥秘法中尊，求乐或避苦，无义终漂泊。

རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས།མེད་པ་བ་ནི་ིངན་འགྲོར་འགྲོ།།ཡོད་པ་བ་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ།།ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་པས།།གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་ཐར་བ་ལགས།།ཞེས་གསུངས། 《中观宝鬘论》： 无见堕恶趣，有见趋善趣，如实知真义，不依二解脱。

ས་ཆེན་གྲགས་པ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས།ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་ན་ཆོས་པ་མིན།འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ན་ངེས་འབྱུང་མིན།བདག་དོན་ལ་ཞེན་ན་བྱང་སེམས་མིན།འཛིན་པ་བྱུང་ན་ལྟ་བ་མིན།ཞེས་གསུངས། 萨迦扎巴加参： 贪着今生不是修行人，贪着轮回不是出离心，贪着自利不是菩提心，心有执着不是正知见。

རྩ་ཤེས་ལས།སྡུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན།།འདོད་ཆགས་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར།།མི་སྡུག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན།།ཞེ་སྡང་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར།།ཞེས་གསུངས། 《中论》： 若无有净者，由何而有贪，若无有不净，由何而有恚？

མཁས་དབང་དགེ་ཆོས་ཀྱིས།མི་ཆེན་དཔོན་པོའི་རྗེས་རྒྱུགས་མཁས་ཤིང་།།འབྱོར་ལྡན་བྱུག་པོའི་ངོ་ལ་འཛུམ་མཁས་པ།།མདོར་ན་ཡར་འགྲོའི་མི་ལ་ངོ་དགའ་མཁན།།འཁྲེལ་མེད་ཁྲམ་པའི་བུ་དེ་དེང་སང་མང་།།ཞེས་གསུངས། 根登群佩： 对大高官善于溜须拍马，对富贵者善于谄媚取宠，总之，在飞黄腾达者面前演戏的无愧之人，如今可谓比比皆是。

བསླབ་བྱ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས།གཅེས་པའི་བུ་དང་སྙིང་གི་གྲོགས་ལ་ཡང་།།སྙིང་གཏམ་སྔོན་དུ་མ་བཤད་རེ་ཞིག་གསོང་།།ཧ་ཅང་དགའ་བའི་དུས་དང་ཁྲོས་པའི་དུས།།སེམ་ལ་གང་ཡོད་ཁ་ནས་འཆོར་ཉེན་ཡོད།།ཅེས་གསུངས། 《教言宝鬘论》： 哪怕对最爱的孩子、最亲的朋友，也不能说出自己的秘密。因为当他们极度欢喜或非常生气时，心里的秘密就会不小心泄露。

འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས།གང་གིས་རྒུད་ཚེ་བདག་དྲན་ན།།དེ་ཡི་་རྒུད་པ་བདག་གིས་བཟློག།།རང་གི་ཐོག་མའི་སྨོན་ལམ་འདི།།བདག་ལ་འབྲས་བུ་ལྡན་པར་མཛོད།།ཞེས་གསུངས། 观音菩萨： 谁遇难时能忆念我，我即能遣除一切灾难，这是我往昔发愿的结果。

དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས།འཇིག་རྟེན་སེམས་ཀྱིས་བྲིས་པ་སྟེ།།སེམས་ནི་སེམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ངོ་།།དགེ་བའམ་འོན་ཏེ་མི་དགེ་བ།།ལས་ནི་སེམས་ཀྱིས་བསགས་པ་ཡིན།།ཞེས་གསུངས། 《宝云经》： 世间心所画，心者不见心，善业或恶业，皆由心所造。